Jest to ostra choroba zakaźna układu nerwowego, którą wywołuje bakteria, wnikająca do organizmu przez otwartą ranę lub skaleczenie.
Bakteria nazywana laseczką tężca (Clostridium tetani), należy do drobnoustrojów wytwarzających zarodniki. Zarodniki te występują prawie wszędzie, najczęściej w ziemi, kurzu i nawozach naturalnych.
Najbardziej narażone na zachorowanie są osoby, które doznały ciężkiego poparzenia, ran kłutych, narkomani wstrzykujący narkotyki drogą dożylną, rolnicy i ogrodnicy, a także osoby, które mają bezpośredni kontakt z ziemią.
Bakterie tężca po wniknięciu do krwi wytwarzają toksyny, które powodują napadowe skurcze mięśni. Wczesnym objawem jest szczękościsk - otwarcie ust jest trudne lub wręcz niemożliwe, następnie ból głowy, niepokój i pobudzenie.
Pojawia się tzw. kamienny wyraz twarzy oraz skurcze mięsni rąk, nóg i szyi. Wraz z rozwojem zakażenia, wskutek skurczu mięśni gardła, mogą wystąpić zaburzenia mowy i połykania. Jeśli zaburzenia dotyczą mięśni oddechowych dochodzi do bezpośredniego zagrożenia życia.
Aby zapobiec tężcowi należy pilnować szczepień podstawowych oraz przypominających. Tężec zawsze wymaga niezwłocznego leczenia.
Szczepienia przeciw tężcowi są obowiązkowe. Obowiązuje następujący schemat szczepień:
- 2 miesiąc życia szczepionka skojarzona DTPw (błonica, tężec, krztusiec)
- 3 - 4 miesiąc życia szczepionka skojarzona DTPw
- 5 - 6 miesiąc życia szczepionka skojarzona DTPw
- 16 -18 miesiąc życia szczepionka skojarzona DTPw
- 6 rok życia szczepionka skojarzona DTPw
- 14. rok życia błonica, tężec
- 19. rok życia błonica, tężec.
2010-08-18
Zobacz: Gorączka trzy dniowa