Do trudności w nauce prowadzą zazwyczaj zaburzenia w rozwoju wpływające na zdolność dziecka do logicznego myślenia i rozumowania.
W szerszym znaczeniu także niedorozwój umysłowy i choroby układu nerwowego, w tym nadpobudliwość.
Trudności w nauce można podzielić na 3 grupy, czasem częściowo się pokrywające:
1. Zaburzenia rozwoju umiejętności szkolnych, najczęściej czytania i rozwiązywania problemów matematycznych. Do tej grupy zalicza się takie trudności, jak dysleksja, która znacznie utrudnia naukę czytania. Dysleksji nie należy mylić z zaburzeniami widzenia, które utrudniają lub wręcz uniemożliwiają czytanie.
2. Zaburzenia rozwoju mowy i języka. Są to najczęściej spotykane i jednocześnie najłagodniejsze zaburzenia, takie jak seplenienie i jąkanie, a także znacznie poważniejsze i rzadziej występujące, np. niezdolność do formułowania zdań, trudności w rozumieniu niektórych dźwięków i słów.
3. Zaburzenia rozwoju funkcji motorycznych nie wynikające z choroby układu nerwowego, mięśni lub innych zaburzeń somatycznych. O zaburzeniach tych mówimy, gdy występują trudności w nauce pisania, wiązania sznurowadeł, układania puzzli oraz wykonywania innych czynności wymagających szczególnej precyzji.
Niektóre z zaburzeń, np. zaburzenia koordynacji czy problemy z mową, można zauważyć już we wczesnym dzieciństwie. Dziecko takie zaczyna później chodzić (zazwyczaj dzieci zaczynają chodzić między 12-18 miesiącem życia) lub szczególnie trudno uczy się mówić (zazwyczaj dzieci uczą się mówić ok. 18 miesiąca życia).
Zaburzeń dotyczących umiejętności szkolnych nie można
rozpoznać zanim dziecko rozpocznie naukę w szkole.
2010-08-16
Zobacz: Bajki na problemy małe i duże